باران بی خبر از هیاهوی زیر پا سخاوتش را بر آدمها می بارد. جوانکی پی قرص نانی به قمار جان تن داده. شکوفه ای ناقلا بی صدا به کوچه ای خیس لبخند میزند. و به جولان مرگ در کوی و برزن پوزخند. بهار کنج پنجره می روید. یاکریم پشت  اتاقی بی جان لانه میسازد. ریه هامان از بهار خالی است. و ردی از  زمستانی کور در ...

سلام پشت خط شروع این نوشته که می ایستم می دانم بی بنیه تر از تمرکزم. بی حوصله تر از توضیح این 2 سالی که گذشت. سست تر از تحکم منطق. این روزها که شعر تمام حضور اطرافم را دارد پر می کند من خسته تر از قاف

هر روز خبرهای تازه. از آدمهای آشنای دیروز و ناآشنای امروز. چهرههایی خمیده. موهایی ریخته و امیدهایی ازدسترفته. آدمهایی که اگر عکسها نبودند، دیگر تنها خاطرهای محو از چهرهشان به یاد داشتیم. نامها را مرور کنید.بهت ناشی از فیلم نوروزی استاد شجریان یادتان هست؟ آن تن نحیف حجازی روی صفحه اول روزنامهها چطور؟...

هر روز خبرهای تازه. از آدمهای آشنای دیروز و ناآشنای امروز. چهرههایی خمیده. موهایی ریخته و امیدهایی ازدسترفته. آدمهایی که اگر عکسها نبودند، دیگر تنها خاطرهای محو از چهرهشان به یاد داشتیم. نامها را مرور کنید.بهت ناشی از فیلم نوروزی استاد شجریان یادتان هست؟ آن تن نحیف حجازی روی صفحه اول روزنامهها چطور؟...

صبح امروز نقره ای نیست. باریکه ای طلایی از درز های پرده، اتاق ام را بیدار می کند. به گنجه کتاب ها سر می زنم. کتاب هایی که باید برایت بخوانم. کتاب هایی که باید قرض بدهم را سوا می کنم. کتاب های دو نفری را هم. چقدر بی تاب دست ها و چشمان تو اند. تو هنوز خوابی. عطر صبحانه هم بیدارت نمی کند. صدای ریختن چا...

هر روز خبرهای تازه. از آدمهای آشنای دیروز و ناآشنای امروز. چهرههایی خمیده. موهایی ریخته و امیدهایی ازدسترفته. آدمهایی که اگر عکسها نبودند، دیگر تنها خاطرهای محو از چهرهشان به یاد داشتیم. نامها را مرور کنید.بهت ناشی از فیلم نوروزی استاد شجریان یادتان هست؟ آن تن نحیف حجازی روی صفحه اول روزنامهها چطور؟...

No one survives 82%. Survivors survive entirely; those who die are completely dead

اول بادمجانها را پوست میکنی. داخلشان را خالی میکنی طوری که سوراخ نشوند. نمک می پاشی و باید یک ساعتی صبر کنی تلخیش گرفته شود. برنج و لپه را جدا جدا نیم پز می کنی. سبزی دلمه را پاک میکنیٰ. می شویی و ریز ریز خرد میکنی. گوشت نیم پز را با گوجه و پیاز سرخ کرده و رب و سیر تازه تفت می دهی. عادت سیر هنوز مان...

حالا سالها جلوتر آمده ایم از آن تابستان هایی که سه ماه کامل بودند. تا سوم دبیرستان که به خاطر کلاس های کنکور اینجا ماندم، هیچ از آتش سوزان تیر و مرداد جنوب یادم نیست. از دوم راهنمایی که در شیراز سقفی از آن خودمان یافتیم، هر سال پناه بردیم به آن حتی اگر 70 متر بوده باشد. ( هر چند چهار بار این سقف تغی...